Halloween MTB in Zwalm

Halloween MTB in Zwalm

Zondagmorgen half 8, geen stress maar wel een strakke planning. Ik wil de halloweentocht in Zwalm, de Vlaamse Ardennen, gaan rijden maar moet op tijd terug zijn voor mijn middagdienst op DOW. Toch zullen mijn adrenaline troepen nog even geduld moeten hebben omdat ik eerst naar hoofdplaat mag om mijn zoon af te zetten voor de bevrijdingsmars naar Knokke. Half 9, zigzaggend door de wandelaars lijkt het allemaal nog binnen het tijdschema te komen.

Knipperende lampjes op je dashboard zijn nooit leuk en zeker niet als het van de benzine is, tussen bestemming en bereik zit nog zo'n 35km. Wetende dat, of beter gezegd Zeeuwse zuinigheid besluit ik te wachten met tanken totdat ik in België ben, scheelt toch 19 cent en mocht ik het niet halen mijn fiets staat achterop en in de bidon kan benzine. Toch voelt het niet lekker als er na een tijdje een 2e boodschap in mijn schermpje komt met de mededeling " bereik nog 30km afstand nog 25. Rechtervoet misschien iets te veel laten hangen maar gelukkig kom ik rijdend aan in Zwalm. Lachend

Inschrijven gaat vlot alleen bij buitenkomst zie ik dat de kids-toer net wil gaan starten. Van een rustig begin is nu al weer geen sprake, want geloof me, daar wil je niet achter vast zitten en zeker niet op een single track. De 1e 50 meter was dus al meteen glijden en slippen omdat ik naast de track moest rijden en de vele voorgangers hadden het parcours er ook niet beter opgemaakt. Echt technische stukken had de organisatie er niet ingestoken maar door de belabberde of anders gezegd beblubberde toestand was het al een hele kunst om uit het prikkeldraad te blijven wat me toch 1 keer niet gelukt is. Ook zo'n "do or die" actie was die afdaling die door de regen van afgelopen nacht veranderd was in een kabbelend beekje waar hier en daar nog een steen bovenuit stak. Tja, iedereen weet dat het water zich op het laagste punt verzameld en zwemdiploma of niet, je moest erdoor om daarna de kuiten weer heerlijk onder spanning te zetten in een poging het wiel draaiende te houden en boven te komen.

De lange Dries, eikenberg polkenberg, deMolenberg. het zijn er maar een paar uit het rijtje pukkeltjes wat me te wachten stond en in combinatie met de harde wind/glibberig parcours mag ik deze rit toch wel in de categorie ploeteren zetten. Zeker omdat ik maar alleen was en mezelf geen rust momentjes gunde. Voor herhaling vatbaar? Er zijn mooiere tochten moet ik zeggen.
Oh ja Donald, ik weet niet of jij ook gedoucht hebt in kleedkamer 3? Ruim dan voortaan even de slik op want toen ik kwam zat de afvoer verstopt, kleedkamer blank, dus weer natte voeten.

Tabee, de malle MTB-er. Knipoog

Seizoens wisseling

Seizoens wisseling.

 

Oud papier gevraagd, en nee, niet om een vereniging te sponsoren maar om mijn schoenen droog te krijgen. Als ze nu zouden vragen waar ik me het liefst mee vergelijk dan zou ik geneigd zijn om te een absorptiedoek te noemen. “Het meeste valt naast je” zeggen ze altijd maar ik heb sterk de indruk dat ik waarschijnlijk altijd in dat “naast” rijd.  

 

Geef mij die mooie nazomer maar zoals 2 weken geleden toen we met een leuke groep Hero’s en enkele van onze trimclub een promotie tochtje door het westen deden. Korte broek, shirtje, zonnetje, perfect dus. De verassing die ik erin had gestoken was dwars door het oude Brugge waar bij sommigen toch wel de gedachte opkwam waar is die mee bezig. Bij het opdraaien van het Begijnhof dacht ik eerlijk gezegd hetzelfde. Waar kwam die mensenmassa ineens vandaan. Tientallen gidsen met vlaggetje gevolgd door allerlei mensen vanuit de hele wereld. Ik weet dat ze in Brugge het biertje de “Brugse Zot”brouwen maar op dat moment waren wij duidelijk de Brugse zotten.

Er bleek een of andere speciale gelegenheid te zijn die dag. Op deze plek kun je dan ook stellen dat de wereldfaam van Fromzero2hero geboren is. De mooie praatjes van de gidsen ten spijt, de camera’s werden wel mooi op ons gericht door al die buitenlandse paparazzi . Stapvoets kwamen we bij het hele smalle stoofstraatje, een oud hoerenstraatje waarbij de enigste herinneringen aan die tijd nog de chocolade penisjes en borsten in de etalages zijn.  Via de mooie grachten, de visafslag en de Harre zijn we op de markt uitgekomen waar het tijd was voor een groepsfoto. Wat niemand in de gaten had terwijl iedereen zo mooi stond te “cheesen” was dat er achter ons een Koreaanse heel sneaky met haar camera onze halve maantjes aan het fotograferen was. Wie weet in welk kunstblad we straks nog verschijnen.

 

Nog zo’n mooie tocht was mijn 1e MTB tocht dit najaar in Brakel (Vlaamse Ardennen). Ook hier weer in het korte broekje, shirtje en zelfs zomerschoenen, nog nooit meegemaakt. Meestal bestaan mijn MTB-tochtjes alleen maar uit blubber, kou, je zondagmiddag opofferen om je fiets weer in de originele kleuren terug te krijgen  en over het open krijgen van de wasmachine voor al die vuile kleren maar te zwijgen. Maar dit was anders, een mooi droog klimmend parcours met zo’n 900 hoogtemeters aangevuld met 2 technische routes.

Eerst had ik nog wel even de schrik want het was mijn 1e tocht en de rest had er al wat MTB km opzitten waaronder de MH-2d. Maar zoals Oblix in de pot met toverdrank is gevallen, heb ik iets vergelijkbaar met MTB. Schijnbaar zwerven er naast de rode en witte bloedlichaampjes in mijn aders nog wat nog wat andere medische vlokjes rond die bij het betreden van het parcours de hoogste staat van paraatheid innemen. De angst was ongegrond. Behalve dan tijdens het technische stuk waarin een afdaling zat die meer leek afgegraven te zijn dan dat de natuur zich had uitgeleefd. Een hoek van 75 graden, wat wortels en door de verassing geen tijd meer gehad om mijn voorvering te blokkeren. Dit leek de ideale voorbereiding voor een koprol maar werd het gelukkig niet.

Genietend van een lekker hersteldrankje komen dan de mooiste verhalen weer los, maar deze keer was er ook iemand die een goede tip had voor mij daar was ik toch wel benieuwd naar. “Conny, als je nu nog eens naar boven rijdt , doe dan eens net als of je het ook moeilijk hebt, dat komt wat leuker over voor ons”. Volgens mij was dat het sein dat ik met een gerust hart het winterseizoen kan aanvangen.

 

Gr de Malle MTB-er

 

Opa de koning rit

Opa de Koning rit uit Axel.

Volgens iedereen een hele mooie rit die ik alleen nog steeds niet op mijn palmares had staan. Dit jaar zou het eindelijk kunnen lukken, vrij van Dow en het plan was dan ook om met enkele Hero’s het Oostelijk deel rond te toeren. Helaas begon het schermpje van Buienradar wat kuren te krijgen waardoor enkelen hun status van Hero liever met uitslapen verdedigde dan met fietsen. Daar ging mijn Opa rit. Gelukkig wonen er in Breskens nog wat mensen die onder het motto van “zolang je natter wordt van het zweet dan van het water wat rondom je valt” hun fiets blijven pakken, zodat ik toch nog samen met Cindy, Sonja Romain & Jan naar Axel ben vertrokken.

Geholpen door de wind schuin in de rug was het amper te merken dat het heel lichtjes miezerde en de gedachte dat we wel eens de strijd moesten aangaan tegen de 4 elementen (lucht water vuur en aarde) kwam op dat moment nog niet in mijn gedachten.

Nadat de starters koffie het slokdarmkanaal was gepasseerd was het weer ouderwets spoorzoekertje spelen. 3 Streepjes op de weg die soms vrij laat stonden en soms ook door de bladeren en het nog natte wegdek moeilijk te zien waren, zorgden er dan ook voor dat we (ik) voor de 1e stop 1 foutje maakten en hiermee de route 5km zouden inkorten. De elementen water en aarde hadden al gauw als slachtoffer de mensen achter mij gevonden. Opspattend grondwater wat na het opdrogen redelijk wat grond/zand op het lichaam had achter gelaten. Een kuur waar je bij een schoonheidspecialist toch aardig wat duiten voor moet neerleggen.

 De lucht trok open, de weg werd droog, maar het deelnemersveld bleef leeg. In totaal 4 mensen ingehaald waarbij we bij 2 dachten dat we die nog wel eens als koprijders konden gebruiken, niet dus. Hoe dichter we de koeltorens van Doel naderden, hoe meer het besef kwam dat we straks het keerpunt hadden en het 3e element lucht als tegenstander zouden krijgen. Harde tegenwind die ons naar O2 deed happen en voor ons een steeds sneller naderende regenbui. Door in een treintje afwisselend de kop te nemen kregen we het voor elkaar om net op tijd (droog) bij de 2e bevoorrading aan te komen en hier mijn bakje wonderthee te drinken.

De regen was weg maar de wind bleef dus werd de trein weer in stelling gebracht voor de laatste 32 km naar Axel. Omdat ik van Axel gelijk naar Dow moest om nog te werken zou ik mijn mederijders niet meer kunnen helpen met kopwerk richting Breskens. Dit was het moment waarop het 4e element er werd bijgehaald. Het vuurtje in mij werd opgestookt, de trein omgetransformeerd tot een TGV en met al mijn adrenaline wilde ik koste wat kost deze TGV door laten denderen tot in Axel.

Precies op tijd op mijn werk aangekomen waar ik met een goed gevoel terug keek op een geslaagde en mooie rit. Vooruit kijken deed ik niet en dat is maar goed ook want die 27 km die s’avonds nog naar huis moesten worden afgelegd waren nou niet bepaald soepeltjes gegaan. 190km fietsen en nog 8 uurtjes werken is toch eigenlijk wel iets te veel van het goede maar ja, je noemt je niet voor niets de Malle fietser.

 Tong uitstekend

Fit worden op de Kemmelberg??

Twee weken in een luxe ressort met dagelijkse temperaturen tussen de 35 en 40 graden is nou niet de ideale uitgangpositie om je algehele conditie op peil te houden. Dat de buitenkant van deze 47 jarige er van opknapt is weer een pluspunt, maar het kracht niveau en de moeheid zijn elkaar wel in de verkeerde richting gepasseerd. Nodig tijd dus voor een herstelplan en gelijk maar ja gezegd op de uitnodiging om mee te doen aan de Varsenare – Kemmel toertocht. Thuis toch maar eens ge-googeld wat me nu eigenlijk precies te wachten stond, 165 km door een wat heuvelig west Vlaanderen en  de Kemmelberg van 23% . Fijn! Obepaald

Na de inschrijving eerst een redelijk aan de prijs bakje koffie besteld. Waarschijnlijk was het koffie apparaat rechtstreeks aangesloten op een  van de pure bronnen uit de Ardennen en de koffie bonen van de strafste soort die er bestaat. Het 1e suiker shot kwam dan ook al wat vroeger dan verwacht.

Met 7 man/vrouw van TC Breskens  begonnen we vol goede moed (lees anders: de fouten van een vorige editie in ons hoofd) en natuurlijk tegenwind aan een route die voor een 3e op de vloer, een 3e op palen en de laatste 3e weer op de vloer stond uit gepeild.

Er is mij nooit verteld dat je als kopman een diploma snel lezen moet hebben, dus bij km22 ging het al mis toen ik het op de weg geschreven routeboek verkeerd interpreteerde. Pas na 11,5 km kwamen we hierachter en kregen we een nieuwe uitdaging. Een uit gepeilde route in tegenovergestelde richting volgen. Dit is een regelrechte aanslag op het korte termijn geheugen. Schreeuwen

165 + 23 = 188km,  begint al aardig op een Mont Ventoux etappe  te lijken en een ander nadeel was dat de 1e bevoorrading ons honger gevoel nu ook aardig deed toenemen. Zonder verdere problemen zijn we netjes aan de voet van de Kemmelberg gekomen. Als er ooit nog eens een “opklusdag” komt mogen ze van mij gerust die kinderkopjes eens onder handen nemen. Maar ondanks het gestuiter en dat deze beklimming er maar 1 keer in zat, wilden wij hen natuurlijk ook nog eens van de andere kant (23%) doen, en dat was het punt waar het “kramp spook”op zat te wachten en 1 van ons te pakken kreeg. Gelukkig was de bevoorrading niet ver weg en konden we daarna met helaas gedraaide wind weer terug naar Varsenare rijden.

Na 155km begonnen die mooi gebruinde beentjes een beetje kuren te krijgen en wilde ik me even naar achteren laten zakken. Dat even ging snel over naar de rest van de rit want enig herstel zat er niet meer in. Moe en voldaan nog even wat na geborreld, en gretig gebruik makende van de aangeboden boterhammen met de echte Belgische worst kwam ik tot de conclusie dat of de lui lekkerland vakantie korter moet, bijkom periode langer of het toch maar weer een fietsvakantie wordt.

Welterusten,  Malle fietser Knipoog

Te veel smeren is ook niet goed.

Fietsen of vakantie vieren, beiden een topsport van het hoogste niveau als je het mij vraagt. Met een opkomend zonnetje, de thermometer op 29gr en het belachelijke vroege tijdstip van 6hr05, heb ik net nog een van de laatste mooie plekje aan het zwembad weten te bemachtigen. Als je er bij het fietsen niet vroeg bij zit kun je het wel schudden voor de rest van de dag. Dat geldt dus hier ook, want voor een handdoek die eenmaal is gelegd zal je echt een leger motten moeten los laten wil je hem weg krijgen.
 
Een andere overeenkomst is het smeren. Waar ik het bij het fietsen bij 1 zalfje hou voor de edele zitdelen worden er hier liters verwerkt om te zorgen dat er snachts ook nog in een fatsoenlijke houding kan worden geslapen. Heb toch wel een beetje medelijden met het personeel van al die farmaceutische bedrijven die behoorlijk wat overuren hebben moeten maken om aan onze vraag te voldoen. Volgens mij zou Greenpeace gelijk in actie zijn gekomen als ons vliegtuig was neergestort vanwege de olie vlek die al die smeersels zouden achter laten. 
Wel moet ik eerlijk zeggen dat tijdens mijn " Mont Ventoux" avontuur ook behoorlijk aan "after smeren" heb gedaan. Verkoelende crème, sudocreme, baby-uitslag poeder, mijn broek zat er vol mee. 
 
Drinken! Elk uur een bidon wil je het goed doen en niet uitdrogen, maar na een tijdje in de hitte gereden te hebben is er al een kwart over je frame gedruppeld en smaakt die warme zoete rommel ook niet meer zoals je zou willen. Nee, dan zijn de bevoorrading posten rondom het zwembad toch beter, alles heerlijk koel, geserveerd in de stijl en ook al ben je de laatste, er is altijd genoeg.
 
Net als in een peloton begin je elkaar hier ook wat beter te kennen en bij sommigen bloeit er avonds , mede geholpen door de zon en de drank, toch wat moois uit wat ik dan maar als doping omschrijf. Zolang je niet betrapt wordt dan ...............! Dit doet me gelijk weer denken aan de 4e "Mont Ventoux" etappe waar we ( Johan, Jean-Paul, Stanney en ik) na een lange rit onze smeersels weer op juiste plaats hadden aangebracht, ik ineens de gedachte opperde van; Stel, stel dat we vanavond uit zouden gaan en je zou een one night stand hebben. Dan zou dat de grootste afgang worden aller tijden want met zoveel zalf rondom je radarpost maak je nou niet echt een goede indruk.
 
Een wijze les, smeer ze maar niet te veel, de malle fietser.

Respect moet je tegenwoordig verdienen

Na het Mont Ventoux avontuur zijn de woon werk ritjes naar Dow eigenlijk best wel saai te noemen. Na een redelijk drukke ochtenddienst had ik besloten om eens wat rustiger naar huis te rijden. Een idee wat ik overigens wel vaker bedenk maar om de een of andere redden nooit kan volhouden tot ik thuis ben.

Bij het opdraaien van de calamiteiten weg zag ik aan het eind nog net 2 andere wielrenners de bocht om verdwijnen waarbij ik instinctief mijn stopwatch op mijn teller startte. (Dit doe ik wel vaker om te bepalen wat mijn achterstand is en of ik inloop op iemand). Terwijl het hoofdje nog aan het worstelen was met het rustig aan idee, waren de beentjes al langzaam het tempo aan het op voeren, aan de interne communicatie valt nog veel te verbeteren zie je wel. Aan het einde van de  calamiteiten weg kon ik nog kiezen, links via Biervliet rustig naar huis of rechts via de kust de achtervolging inzetten. De keuze was niet zo moeilijk, de omstandigheden wel. Terwijl zij met zijn 2-en steeds van kop verwisselden moest ik alleen tegen de wind vechten om dichterbij te komen. Ze hadden er redelijk het tempo erin want pas enkele km voor Hoofdplaat kon ik geruisloos aanpikken.

Terwijl zij kop over kop reden probeerde ik even op adem te komen totdat de senior mij in de gaten kreeg. “Ge zijt tog geene profiteur hee zunne”. Dit was de welbekende rode lap voor een kleurenblinde stier. Adrenaline begon te stromen, handen in de juiste positie,  op naar de kop van het treintje waar ik bewust wat harder ging rijden. Bij elke afslag vroeg ik waar ze naar toe gingen want ik had besloten deze twee nog niet te verlaten. Het treintje draaide lekker en achter het bos van nr Een had ik senior zover dat deze niet meer overnam. Overwinning nr 1, hoera. 

Pratend met de wat jongere rijder begreep ik dat ze na Breskens over het fietspad naar Ijzendijke wilden. Nu is dit niet echt de mooiste route, daarom maar aangeboden om ze via de polders binnendoor naar Ijzendijke te loodsen wat zeer op prijs werd gesteld. Overnemen was er in 1e instantie niet meer bij want hier wisten ze de weg niet????? Overnemen kan altijd. Met de wind iets meer in de zij kwam senior naast me rijden. “Ge zijt tog wel un genoefende cyclist” begon hij het gesprek en al babbelend reden  we dichter naar hun doel. Het terras in Ijzendijke voor “nun heerlijke pinte” waar hij mij spontaan voor uitnodigde voor de geleende hulp. Omdat ik door deze omweg al wat later was en het vrouwtje thuis ook op het samen-wat-drinken rekende, bedankte ik hen voor het aanbod en sloeg net voor Ijzendijke weer de dagelijkse route in richting Oostburg.

Goh je bent laat vandaag.! Ja ik had besloten het eens wat rustiger aan te doen vandaag.

Gr de malle fietser.Knipoog

 

Weer thuis

3dagen na thuiskomst is het nog steeds afkicken van weer een fantastisch fiets project. Het enigste nare gevoel wat er nog is, is dat ik die dag niet 3x naar boven kon omdat de weersomstandigheden te bar waren. Moeilijk te snappen als je de mensen beneden in het dal heerlijk op het terras ziet genieten van hun drankje. De volgende dag zouden we met het busje nog eens naar de top rijden, maar een gesloten slagboom net voorbij het chalet zorgde ervoor dat het ook deze keer niet mocht lukken. Te veel sneeuw op de top.
toe  sneeuw
Jammer dat we geen koelbox meehadden, want dat was best leuk geweest om de mensen aan het zwembad te verassen. Dan ter plaatse maar wat sneeuwballen gegooid. Of het nu de ijlere lucht was of toch iets te veel franse wijn weet ik niet, maar op een gegeven moment zie ik 3smurfen op de fiets voorbijkomen. 1 rode, 2 blauwe en later nog een zwarte, die er overigens niet bij hoorde, maar gewoon een van de weinige sportieve donkere fietsers is. Klasse hoor.
smurf
Als afsluiting hadden we de laatste dag nog een wijnproeverij bij Domaine de Marotte. Een Nederlandse wijnboer die zijn uiterste best deed om het maximale laadgewicht van te bus te overschreiden waardoor de terugreis misschien niet zo snel zou verlopen. Met dit in het achterhoofd alle proefglaasjes niet terug uitgespogen, maar heerlijk opgedronken, hopende dat ik dan in het busje heerlijk kon weg doezelen tijdens de lange terugreis.
wijn
Jammer genoeg was dit niet het geval en was dit de zwaarste dag van allemaal. Liever 7a8 uur op de fiets dan 14uur achter in een busje dat niet harder dan 100 reed. Eerst waren het nog het overgebleven fruit en de eierkoeken als versnapering, maar al snel kwamen de zakken snoep, chips en pinda's die we als een stel schoolreis kinderen in no time wisten weg te werken. Een hero is ook maar een mens zie je wel. Weg verloren kilo's, heb ik daar nu zo hard voor gewerkt?
Als aller laatste wil ik de sponsors die mij niet gelijk de deur hebben gewezen, maar hun gulheid in het goede doel hebben gestoken nogmaals van harte bedanken.
Op naar een volgende uitdaging want een malle fietser die stil zit bestaat niet.
I'll be back, M.F.

De kale berg wint altijd

De kale berg wint altijd.
 
Hoe lekker druk het s'avonds aan tafel was, zo stil was het s'morgens bij het ontbijt. Het enigste wat wel hetzelfde was gebleven was de harde Mistralwind, dus zo zaten de 20 hero's die de berg van 3 kanten zouden beklimmen ieder hun strategie te bepalen. Beneden is het warm en boven vriest het, wat moet ik aan en wat neem ik mee?
 
De 1e km reden we nog in een lang gerekt elastiek maar zodra we na 5 km het bos in draaiden stond daar iemand om dit in kleine stukjes te knippen. Johan & Jaco voorop en ik er zo'n 10 m achter. Afhankelijk van de hellingshoek bleef dit zo tussen de 5 à 10m tot net voorbij het chalet waar de boomgrens ophoudt. Hier had de wind vrij spel en kregen de vele Dow-Oostburg km's met tegenwind beentjes eindelijk hun kans zich te bewijzen. Langzaam kroop ik naar mijn 2koplopervriendjes toe. Naast elkaar rijden was geen optie want na elke rechtse bocht speelde de wind zo met ons dat we vaak 1 tot 1,5m van het wegdek nodig hadden om op koers te blijven. Normaal kun je je focussen op het weerstation boven op de top, maar nu reed ik midden door de wolken in een snijdende wind met half bevroren vingers, diep op het stuur gebogen de ijs brokjes weg te koppen. Net voor de top stapte Joop uit de volg auto om te vragen of het nog te doen was? Hij liep haast sneller dan ik daar kon fietsen maar dat moment heeft het duiveltje op je schouder het engeltje een paar bochten eerder al vakkundig weggespeeld, en telt er nog maar 1ding. boven komen.
 
Als 1e door de laatste bocht en hier ging het mis, de wind zette mijn 92kg naast de weg alsof ik een stuk,plastic was . Met veel moeite weer op het zadel gekomen om de laatste meters rijdend af te kunnen leggen. Als 1e boven met Johan & Jaco vlak achter mij, maar een overwinningsroes was er niet. Snel in het busje gekropen om op te warmen met een bakje thee. Gelukkig zat dit maar half vol want anders was de helft er al uit geklotst voordat ik maar 1 slok had kunnen nemen. Zo heb ik in mijn leven nog nooit zitten schudden en beven. Na het zien boven strompelen van nog enkele Die hards kwam het besef dat dit eigenlijk niet meer verantwoord was. De organisatie heeft dan ook besloten niemand meer vanaf het chalet naar top te laten gaan en de fietsers op de berg op te vegen. Een grote teleurstelling voor vele maar wie boven is geweest begreep dat dit ivm de veiligheid de juiste beslissing was.
 
Samen met nog 10 andere hebben we de afdaling naar malaucene gewaagd. Eerst een stuk gelopen ivm wat ijsvorming en dan op rustig tempo naar beneden. Na enkele km afgestapt omdat wiel en voorvork te veel begonnen te schudden. Toch wel een beetje boos op de fietsenmaker want ik kocht expres een hele stijve fiets en had ik dit weer. Alles gecheckt, niets aan de hand, bleek gewoon aan het rillen van de kou te liggen  Beneden 2 warme cappuccino's met slagroom nodig gehad om weer bij te komen en na druk overleg met de anderen en de organisatie besloten om niet meer over, maar rond de berg te rijden en dan via Salt de halve beklimming tot aan het chalet te doen om thuis te komen. Geen 3x dus.
 
Een heroïsche dag mag ik wel zeggen, Gr. De verslagen malle fietser.

Kale berg in zicht

Gisteren de laatste etappe van 194 km naar de mont ventoux. Dit zou een mooie route moeten worden maar zelfs een scenario schrijver zou dit niet kunnen verzinnen. Tijdens het ontbijt bleven de stoelen van de chauffeurs angstvallig leeg, bleek dat ze buiten aan zoeken waren naar de sleutel van de volgauto. Daarna met alle hero's de hele auto uitgekamt met een precisie waar Poolse autostrippers jaloers op zouden zijn maar helaas ook zonder succes. Nadat alle belangrijke spullen overgeladen waren in de andere bus klonk ineens de eureka kreet van de chauffeur dat de sleutel terecht was. Ruim een uur later konden we dan eindelijk onze laatste km afmaken op mooie paadjes en soms door te kleine straatjes waar de wasdraden nog van huis tot huis hangen, en de kar achter de auto met vereende krachten om een hoek moet worden getild.
 
De Ardèche en dan vooral bij pont de Arc was een schitterende plek om de concurrentie uit te testen. Terwijl de kano's diep onder ons de stroomversnellingjes trotseerden, voerden wij onze melkzuurfabriekjes op tot volle capaciteit. Ik kon op dat moment nog niet vermoeden dat we die energie later nog veel harder nodig zouden hebben. Zo'n 55km voor het eind stond de harde mistralwind al op ons te wachten. En bedankt eehj. 
Die avond maar eens gebruik gemaakt van Tamara's sport massage. De pijn die ik sommige tijdens onze ritten heb aangedaan kreeg ik hier wel dubbel en dwars terug.
 
Zo nu nog 2 nachtjes dromen van die grote berg en dan gaan we ervoor.
Gr. De MF.

Mijn koninginnenrit

Dag5: 
Toen ik gisteren de routekaart van vandaag zag dacht ik dit wordt mijn koninginnen rit. 175km (die er toch weer 192 werden) met een paar hele leuke klimmetjes. Ondanks de regen, die bij het langzaam open gaan van mijn rolluiken nog steeds niet was gestopt, waren mijn benen en ik het er nog steeds mee eens dat dit mijn dag zou worden.
Samen met Johan de koppositie ingenomen en die voor de rest van de dag niet meer afgegeven.
 
Een mooie route langs snel stromende rivieren en beekjes afgewisseld met klimmetjes en afdalingen langs mooie groene valleien. Mooi is dat je van de drukke 2 baans N-wegen snel overgaat in de de wat smallere berg wegen. Minder wordt als de track je wegen opstuurt die meer voor pelgrimstochten werden gebruikt en van karrensporen overgaan in wandelroutes. Een fiets draai je zo om maar een volgauto met kar is toch een ander verhaal. En als dan de paarden je ook nog staan uit te lachen als het keren niet van de 1e keer lukt is het plaatje helemaal compleet. 
 
Op zo'n dag als vandaag een kleine 5300 calorieën verbrand. Mensen denken vaak dat wij als rammelende geraamtes terug komen na onze zware prestatie. Niets is minder waar want als de verzorging zo doorgaat zullen we thuis weer op dieet moeten. De vrijwilligers doen er alles aan om ons zo goed mogelijk te verzorgen. Vandaag roerbakei bij de stop, heerlijk. 
Ook weer een camping met Hollandse eigenaren en dat heeft zo zijn voordelen. Als aperitiefje een heerlijk stukje frikadel met mayonaise. Wat hebben het toch slecht. Zo nu aan tafel,
 
Eet smakelijk de malle fietser.

Dit keer een kort blogje.

Zo'n overnachting in een kasteeltje doet een mens weer goed, of het moet de rode motor zijn geweest uit 19nogwat die me de extra boost heeft gegeven. Het voordeel van Hollandse eigenaren is dat ze weten wat we nodig hebben als fietsers. Echte koffie, gekookt eitje, vleesbeleg, chocoladebroodjes, noem maar op. Niks dan lof over deze vriendelijke mensen en hun perfecte verzorging.
 
Vandaag zou het een rustdag zijn met maar 145km door een mooi groen heuvellandschap. Maar wie op school goed heeft opgelet weet dat groen ook een synoniem is voor veel regen, dus de dag weer begonnen met regenjasjes en tegenwind. Je kon merken dat de vermoeidheid toch wel een beetje begon te werken na 4 dagen en 750km, en niet alleen aan het tempo. Als er al stokbrood in de rode wijn wordt gedopt ga je toch vraagtekens zetten bij wat er allemaal nog moet komen de komende dagen. 
 
Culinair hoogstandje van vandaag waren de "klakkers" bij de lunch stop.
Wentelteefjes gemaakt van Frans stokbrood met een vleugje Antoine.
Lekke banden klassement is opgegeven want dat is niet meer bij te houden. Vandaag weer in het te kleine caravan bedje op een toch wel hele mooie camping. Gelegen op een rots met adembenemend uitzicht over de langs stromende Loire.
 Nu snel naar bed want het is al weer veel te laat.
 
Snurk ze, de malle fietser.

Leven op stand

Hele slechte nacht gehad. Amper geslapen en meer gezweet dan tijdens de 213km lange fietstocht van gisteren. Na een fantastisch Frans fiets ontbijt boordevol vezels en mineralen (wit stokbrood croissant ham en jam) toch vol goede moed begonnen aan de 185km lange tocht die ons uit de champagne streek zal sturen. De grote regenbuien die s nachts overtrokken hadden gelukkig niks meer bewaard zodat de regen jasjes in de bus konden blijven. Wel hadden de windgoden op deze 1e pinksterdag eens flink zin om ons dwars te zitten. Pal tegen van begin tot eind. Omdat ik maar een gewone aardkloot ben kon ik dit gevecht niet langer dan 113km vol houden en moest ik na de lunch het kopwerk aan 2andere helden over gelaten. 
 
Dat vrouwen op mooie sportbenen (kuiten) vallen vinden wij natuurlijk alleen maar leuk. Dat zij niet de enigste zijn hebben we op de harde manier ondervonden. Honden houden ook wel van zo'n heerlijk kluifje met een ontwijkings maneuvre richting de greppel als gevolg. 
Spreek woordelijk de duivel op je hielen hebben is bij ons weer waarheid geworden. Als je materiaal hebt met zijn lievelingskleuren rood en zwart had je grote kans de pechvogel van de dag te worden. 
 
Maar de beloning was groot toen we na 187km bij een mooi kasteeltje aankwamen. Eindelijk een mooie ruime kamer met een netjes opgemaakt bed waar je voeten nu wel eens in passen ipv die te kleine caravan bedjes. Nu de jonkvrouw nog die me een nachtkastje komt geven en ik ben er weer helemaal klaar voor morgen.
Zo nu lekker naar de eetzaal om te kijken hoe deze culinaire variant van kip met pasta bereid zal zijn en dan...........
 
Gr. De malle kasteel heer.

Eindelijk internet

 Om de 1e dag wat positief te brengen kan ik zeggen dat we we wel 65km droog hebben gereden. Daarna was het blubber slikken van je voorganger. Gelukkig had Antoine voor de lunch een droge locatie gevonden bij een locale boer. Lekker warm soepje erbij wat ons weer een beetje op temp deed komen. Daarna weer vertrokken voor de volgende etappe, maar wat vreemde geluiden uit het peloton baarde ons toch wat zorgen. Bleek gelukkig niet aan het materiaal te liggen maar aan het klappertanden van enkele deelnemers. 
Het lekke banden klassement wordt dit jaar eens niet door mij aangevoerd. Nog steeds 0 van de 9 in totaal. Proficiat Donald . Het geeft ons wel wat extra rust momentjes waarop piet en Joop alle zeilen moesten bij zetten om te zorgen dat hun bus niet werd leeg geroofd. 
Na 408km en zo'n70.000 been bewegingen kan ik voor de geïnteresseerden meedelen dat de huid onder aan mijn heiligdom nog steeds heel is, wel een houten kont maar daar hebben meer mensen last van.
Nu we toch in de wat intiemer sfeer zitten, vandaag weer een leuke verassing van Antoine . Gekookte eitjes bij de lunch, wat hij wel was vergeten is dat de meeste van ons onze vrouwen pas over 8 dagen weer zien. 
Hopelijk is de volgende internet wat beter, net als de weersvoorspelling voor morgen want dat is ook niet veel soeps.
Welterusten, de malle fietser.

Laatste voorbereiding.

Even n testje of alles werkt vanaf mijn andere media kanalen en zo te zien is dat geen probleem. Nog 1 nachtje naast/tegen het vrouwtje en dan is het afwachten met wie ik de komende nachten de slaapkamer mag delen. Het belangrijkste beschermingmiddel zal wel het zakje oordopjes zijn. 

Tas is gepakt, fiets blinkt maar had eigenlijk geen nut want het weer is nou niet zo geweldig. Morgen  ruil ik het thuisfront in voor een nomaden bestaan door Frankrijk.

Mont Ventoux heer we come. 

 

 

zomaar een dag

Als je wilt meedoen aan een “hero” project moet je zorgen dat jij en je materiaal er klaar voor zijn. Dus vroeg opgestaan en de volgbus naar Opel garage de Bliek gebracht voor een check up. Omdat ik de concurrentie niet helemaal vertrouw leek het mij slim om even bij Hinneman engineering mijn fiets laten bekijken of er nog extra verbeteringen aangebracht/vervangen konden worden. Daarna een gezond ontbijt genomen bij Loesjes Lunchroom om op tijd te zijn bij Kapsalon creatief voor een snelle coupe. Lachend

Nu ik toch in de buurt was gelijk maar even bij Petra en Nellie tabak en lectuur een goede fietsroutekaart gekocht want ik wilde nog 1 mooie oefentocht maken om mijn nieuwe sportschoenen van Sportivo uit te proberen. Maar echt een snelle start was het niet want na 1,5 km werd ik vanaf het terras van Eethuis de Smickelaar door een paar vrienden geroepen voor een bakkie leut met een pannenkoek. Na een vlugge blik op mijn Seiko sporthorloge van Juwelier Fliers besloten om mijn vet % maar met rust te laten en richting de kust te rijden. Door al dat gedoe bijna vergeten een cadeaubon te kopen bij Kapsalon Happy Hair om die tezamen met een mooie verjaardagskaart van t’Posthoekje naar mijn moeder te sturen. Na zo’n 50km gereden te hebben brandde het zonnetje  Cool feller dan verwacht en een zonnebrandcrème zou handig geweest zijn. Even stoppen bij Delta drogist dan maar, en dat kwam mooi uit want nu kon ik bij Supermarkt Attent wat eten en drinken kopen voor onderweg. Het mooie van langs de kust rijden is die romantiek die vakantiegangers uitstralen. Het geeft je en bepaald gevoel en helaas voor mijn portemonnee ging dat gevoel niet meer weg. In Oostburg even gestopt bij Diancy Bodyfashion voor een mooi lingeriesetje dat ik die avond tijdens een heerlijk diner bij Restaurant het Stadhuis aan mijn vrouwtje wilde geven. Had ik nu maar niet zo overdreven gefietst want ik verwacht niet dat mijn beentjes op tijd hersteld zullen zijn. Tong uitstekend

Bij thuiskomst wachtte mij nog een leuke verassing want op tafel lag een enveloppe met het geld van de 84e deelnemer aan het raad en win spel.

sponsor

Sponors, groot en klein, via deze weg nogmaals bedankt voor het steunen van ons project.

Gr De malle fietser Knipoog

eind goed al goed

Terwijl de concurentie overal mooie ritjes doet neem ik om 5hr30 maar weer het bekende saaie pad richting Dow. Ik zou het haast met mijn ogen dicht kunnen alleen was dat zatermorgen niet zo'n goed idee geweest. Bij tankstation Aers ijzendijke branden felle lampen, overal mensen, filmcamera's en acteurs die zich met koffie warm (of wakker) hielden. Terwijl de camera over een rails rolde en een mooi shot maakte, reed ik wel mooi over het fietspad op de achtergrond door het shot. Mocht dit geen "cut"Take 16" worden, dan is from zero2hero binnenkort toch even op de vlaamse TV te zien.

 

 

take
Zondag morgen, zelfde tijd maar nu 150meter verder werd ik opgeschrikt door luid getoeter. Eerst denk je nog dat het wat afterpartygangers zijn maar bij het zien van die zwaaiende fanatiekelingen zakte de moed tot ver voorbij mijn tenen. 4 auto's vol Hero's op weg naar de Ardennen voor een laatste mooie tranningsrit terwijl ik, met een mooi opkomende zonnetje, mijn fiets maar weer naar Dow stuurde. Hoe hard kun je iemand in zijn ziel treffen?

 

Toch liep de dag nog niet zo heel slecht voor mij af. Bij mijn buren stond de fiets waar we het straks allemaal voor gaan doen. Vroeger had je die reclame van Kraaikamp jr "ik durf het bijna niet te vragen maar uh..", nou ik durfde wel hoor. Ondersteuning op standje 3, hendel naar je toe en whoo......... wat een power. Ik weet nu wel waar ik die 1120 km mee ga afleggen. Moet alleen nog even met de volgauto regelen dat er wat extra accu's mee mogen.

duo

gr de aftellende malle fietser.

 

 

 

Rustdag

Het is een traditie maar ik heb besloten om mijn fiets eens niet te behangen met al die oranje slingers. Op Koningendag krijgt hij van mij een rustdag na al die inspanningen van de laatste tijd.

Eerst hadden we de Jumbo rit wat op zich een hele relaxte rit was (vooraan dan toch). +/- 32 hero's die na het nuttigen van een versgebakken eierkoek alleen maar als een kudde schapen de herder moesten volgen. 

jumbo

60 gevraagde km door het westen waarvan ik alleen wist dat het er 66 zouden zijn. Na 61km zei ik nog tegen Johan "vanaf nu kunnen we problemen verwachten" en dat had ik beter niet gezecht. De 1e lekke band. Net na de de 1e aanzet om weer te vertrekken had Ina ineens op onverklaarbare wijze een lekke band. De saboteur sloeg hard toe de laatste km maar uiteindelijk hebben we toch een mooie dag gehad.

Afgelopen woensdagavond was toch wel wat anders. Ik had mijn stempeltje in Breskens kunnen halen en gelijk weer naar huis fietsen maar dat doe je niet. De start was wat aarzelend want niemand had eigenlijk een idee waarnaar toe. Even wat gerommeld in mijn bovenkamer en al snel was daar een route waar we flink strijd konden leveren met de weeral veel te harde wind.

Boven op onbeschutte dijken moest er echt diep gegaan worden en dat had zo zijn tol. Bij het Hazegras in Knokke waren mijn doelstellingen en mijn beentjes het niet meer met elkaar eens. Even afzakken voor een herstelmomentje op de 2e rij dus. Daarna nog enkele malen lekker tegen de wind in gebeukt maar na zo'n 80km voel je wel dat het aardig op begint te raken. Mooi zwaar trainingsrondje met de volgende morgen wel wat stramme kuiten.

Nog 16 nachtjes,  gr de malle fietser

 

Slippertje

Vorige week mijn laatste troef uitgespeeld om de concurrentie straks nog een beetje bij te blijven. Mijn laatste hotelbon,  gekregen van “supermarkt Attent Cadsand”, verzilverd bij een hotel in Valkenburg op een dag waarop mijn vrouw andere verplichtingen had. Niemand zou achter mijn “where abouts” komen.

Dus donderdags vertrokken met mijn 2e liefde naar zuid Limburg om daar de op en neer gaande bewegingen weer wat onder de knie te krijgen. 2 dagen achter elkaar steeds maar weer naar een hoogtepunt toe werken valt niet mee hoor, zeker als het alweer een tijdje geleden is. Hoe meer het onder mij begon te stijgen, hoe harder ik begon te hijgen. Maar de ontlading is des te groter als daarna weer alles weer terug naar beneden gaat.

mijn 2e liefde

Die vast uitgepijlde routes  van de Amstel Gold Race experience zijn zeker een aanrader voor wie wil klimmen, alleen zou ik wel de route beschrijving achter in je zak steken. Het kan nog wel eens gebeuren dat de bordjes wat onhandig hangen of door een verzamelaar op een andere plaats terecht gekomen zijn. Route 2 is de langste en de mooiste maar tijdens het rijden van route 3 op de 2e dag kreeg ik gezelshap van het het Lotto Belisol team dat het parcours aan het verkennen was voor de race op zondag.

Lus 2

Echt gezelschap kon je het nou niet noemen want ze reden me zo voorbij. Toch even aanhaken en observeren hoe zij rijden/schakelen. 19 km en 2 bergjes kon ik er bij blijven maar op de kruisberg kwam er dan toch een punt waarop de aantrekkingskracht het tussen ons wat liet afweten. Terwijl zij pratend naar boven fietsten kon ik bijna met mijn tong mijn velgranden schoonlikken. Wat had ik graag ook zo’n bidonnetje gehad uit die ploegleiders wagen. Na weer een beetje bijgekomen te zijn stond de volgende uitdaging al weer te wachten: met mijn Compaq 34/28 de K(L)euteberg op. Daarna, inmiddels al voor de 4e keer,  nog 1 keer de Kauberg op, om daarna af te sluiten met een lekkere warme douche bij de AGR-experience. Dit werd echter een koude douche want bij het terug rijden werk ik betrapt door Johan V Leeuwen die daar ook net aan kwam om (stiekem) te oefenen. Gelukkig stond ik bij Antwerpen in de file zodat ik nog wat langer de tijd had om mijn biecht aan het thuisfront voor te bereiden.

missie geslaagd

Gr van de betrapte Malle fietser.

Cafe bezoekjes.

Nu die harde wind eindelijk ergens anders vervelend is gaan doen en het zonnetje al een beetje durft te prikken  wordt het gelijk een stuk leuker. Cool Maar ja, dan heb je een ster rit naar schoondijke waar we theoretisch gezien binnen een half uur mee klaar konden zijn en dat wilden we niet. Op de vraag waar dan wel naar toe leek het of iedereen plots een black out had dus nam John al improvisererend het voortouw de polders in richting Belgie. Na een kleine broer tot broer dialoog zou hij er voor zorgen dat we in Kaprijke een caffiene stop zouden krijgen, maar daar aangekomen zag het er angstvallig doods uit. Een geluk dat de sterveling achter het raam net bewoog waardoor we onze fietsen keerden en neer ploften op het terras en in de zon.

15 koffie en 2 thee leek ons niet zo moeilijk maar al gauw leek het er op dat dit meer zo'n echt Belgisch zondagmorgen borrel cafe was, en de koffie bonen nog achter in de tuin geplukt moesten worden. Obepaald Na een wat langere pauze zou ik de groep weer via wat minder bekende weggetjes terug naar de stempelpost brengen. Voor de barman daar was zo'n grote groep leen leuke binnenkomer, voor de biljarters een stuk minder. Terwijl zijn kassa vol tikte, tikten de minuten van de biljartklok weg zonder dat er gespeeld kon woren omdat wij daar in een lange rij stonden te wachten voor dat ene stempeltje. Gelukkig bleef de sfeer goed en is er niemand naar huis gegaan met een keu tussen zijn spaken.

Joy, de Malle fietser Knipoog

Kasseien

Eindelijk weer eens een goed weekend om te testen hoe we er bij staan met de tot nu toe (niet) gedane trainingen. Op vrijdag de Ronde van Vlaanderen met zo’n 42 man waaronder veel Hero’s die ook hetzelfde leken te doen. Had hem al een paar jaar niet meer gedaan en nu weet ik weer waarom. De klimmetjes waren oké maar die kasseienstroken mogen wat mij betreft wel eens in een opklusdag  meegenomen worden. Verbaasd Jammer was wel dat er aan de voet van de  Kwaremont een politie agent stond die de klim naar boven tegenhield. Er werd nog lacherig geopperd om allemaal 100 franc in te leggen of een krat Duvel voor zijn voeten te zetten, maar aangezien “Joop” met de volgwagen ergens anders was hebben we dit plan maar opzij gezet.  Obepaald Wel heeft meneerke de agent met zijn omleiding ervoor gezorgd (ook zelf een afslag gemist) dat we een nieuwe beklimming in het parcours kregen, want eenmaal boven aangekomen bleek dat we de Patersberg van de andere kant opgeklommen waren. Hier nog enkele profs aan het werk gezien die me duidelijk het gevoel gaven dat er nog veel te verbeteren valt.

Door deze profs wel wat tijd verloren waardoor er met een groepje van 5 man (Johan, Ronald, Phil, Ik en onze Belgische buurman van Frank (sorry, naam vergeten) de laatste 14 km behoorlijk over de verzuringdrempel heen en weer gesprongen werd om in rap tempo de finish te halen.  Tong uitstekend

De persoonlijke overwinningen zijn nog door enkele Hero’s afgesloten zoals het eigenlijk hoort in België. Met een heerlijk Abdij biertje de been spieren die nog een beetje intact waren ook lam leggen, maar dat heb ik deze keer maar voorbij laten gaan.

Proost, de Trap(f)iest(er)  Cool